Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Και πάλι εδώ να γράφω...ποια η λογική δεν έχω καταλάβει ίσως να μην υπάρχει νόημα σε όλο αυτό ίσως και να υπάρχει...θα τα διαβάσει κάνεις...; θα μάθει από τα δικά μου λάθη...; μπορεί...
Κανείς δεν ξέρει...
Αλήθεια ξέρει κανείς να μου πει αν υπάρχουμε...; και αν ναι γιατί...; τόσα ερωτήματα και καμία απάντηση... αλλά γιατί τα σκεφτόμαστε αν δεν μπορούμε να τα απαντήσουμε...;
Καμία λογική...Μονό παράνοια...!

ίσως να φεύγει το σώμα και να μένει η ψυχή...η ιδεολογία...να στοιχειώνει τα μέρη π αγγίξαμε κ αντήχησε ο ήχος της φωνής μας...ένας λυγμός,ένα γέλιο,ένα απλό επιφώνημα....
κάθε τι στοιχειώνεται από κάθε σκέψη μας και ότι του αφήνουμε εμείς να μας θυμάται....
ποιος ξέρει...
Και πάλι εκεί καθισμένη στο συνηθισμένο πεζούλι μόνη με τις σκέψεις της...
Ο αέρας φύσαγε τα μαλλιά της και τα έφερνε στο πρόσωπο της...Οι πρώτες σταγόνες άρχισαν να κυλάνε από τ πράσινα μάτια της στο άσπρο πρόσωπο της αλλά και πάλι καμία κίνηση για να τα απομακρύνει...
Ίσως να μην ένιωθε πια...την πνοή του αέρα στο πρόσωπό της...το κρύο που την τύλιγε με το πέπλο του...ίσως να μην ένιωθε καν την ενοχή στις σκέψεις της...
Κλεισμένη στην δική της προσωπική φυλακή το δικό της καταθλιπτικό χώρο,που αν κ άυλος την απομόνωνε τόσο πολύ...στον δικό της θάνατο ... την δική της λογική...