Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Και πάλι εκεί καθισμένη στο συνηθισμένο πεζούλι μόνη με τις σκέψεις της...
Ο αέρας φύσαγε τα μαλλιά της και τα έφερνε στο πρόσωπο της...Οι πρώτες σταγόνες άρχισαν να κυλάνε από τ πράσινα μάτια της στο άσπρο πρόσωπο της αλλά και πάλι καμία κίνηση για να τα απομακρύνει...
Ίσως να μην ένιωθε πια...την πνοή του αέρα στο πρόσωπό της...το κρύο που την τύλιγε με το πέπλο του...ίσως να μην ένιωθε καν την ενοχή στις σκέψεις της...
Κλεισμένη στην δική της προσωπική φυλακή το δικό της καταθλιπτικό χώρο,που αν κ άυλος την απομόνωνε τόσο πολύ...στον δικό της θάνατο ... την δική της λογική... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου